2E Uitwerkingsopdracht 1

Sandrine hoorde eerst het geluid van een deur die open gaat. "Ik heb thee meegenomen hoor!" hoort ze. "Wie ben jij?" zegt ze. "Oh, je bent al wakker." zegt de vrouw. "Hoe gaat het?" "Heel goed, maar mag ik eerst weten waar ik ben?" Sandrine kijkt om haar heen. Ze ziet witte muren en een paar bedden met een wit frame en elk een heel groot matras. Bijna de hele kamer is wit, zelfs de kleding van de vrouw. De kleding zelf is ook heel onthullend. Als ze die zou dragen, zou iedereen hetzelfde naar haar kijken als ze naakt was. Ze kijkt naar haar eigen kleding. Ieeeeks! Precies hetzelfde, maar dan van een zachter materiaal. Ze pakt snel een laken en trekt het over haar heen. "Je bent nu in Wokkelcity, de grootste stad van heel het universum, het is eigenlijk geen stad meer, want het bedekt bijna de hele planeet!" zegt de vrouw. Planeet? Waar heeft ze het over? "Haha, je weet natuurlijk niet wat ik bedoel. Je bent in de verre toekomst. In het jaar 0x10c%6, of zoals jullie het zouden zeggen: 28627810341 na Christus." Plotseling valt alles op z'n plaats. Ze heeft miljarden jaren door de tijd heen gereisd. De vrouw liegt niet. "Maar wie heeft me dan gered?" vraagt Sandrine "Ik kan toch niet zomaar 29 miljoen jaar vooruitflitsen?" De vrouw kijkt verbaasd: "Hoe bedoel je, gered? Ik weet niet wat er gebeurd is in jouw tijd, meisje. Ik weet alleen dat je opeens hier naar toe flitste en dat ik je hebt gedragen naar dit ziekenhuis." Hmmm, maar wie dan wel? Misschien kan ik het wel bedenken nadat ik deze thee heb opgedronken. Sandrine drinkt in één scheut de inmiddels koud geworden thee weer op. Maar in plaats van het koekje op te eten, gaat ze liggen, en valt ze in een diepe, diepe slaap.